De blauwe ruiter , 1934

Het werk De blauwe ruiter is een relatief laat werk van Spilliaert. De kunstenaar toont zich hier niet in de eerste plaats als observator maar wel als een maker van imaginaire beelden – een naakte ruiter op een paard – zij het geplaatst in een voor de kunstenaar bekend terrein: het bos, waarvan Spilliaert de bomen als centraal motief neemt in zijn laatste 10 levensjaren. Het mysterie van het werk wordt niet alleen bepaald door de onnatuurlijke kleur van de protagonist, maar ook door het spel met verborgen gezichten: zowel paard als ruiter zijn als het ware geanonimiseerd, waarbij de ruiter een masker krijgt waarmee Spilliaert lijkt terug te grijpen naar zijn vooroorlogse voorstellingen van Domino-figuren. Naast de vormelijke kwaliteiten heeft het werk ook een uitstekende pedigree. Recent nog werd in de publicatie van Patrick Vanslambroeck (Snoeck, 2024) de relatie tussen cineast Henri Storck en Spilliaert, Ensor en Permeke belicht. Storcks tante Blanche Hertoge baatte galerie Studio in Oostende uit waar naast Ensor ook Spilliaert meermaals tentoonstelde. Dankzij Storck – een van de intimi van Spilliaert, zo getuigt met name dit werk – is ook bewegend beeld van de kunstenaar bewaard.