Opus 46 , 1923

Victor Servranckx wil afstand nemen van de figuratieve kunst. Bovendien wil hij zich niet beperken tot het schilderdoek. In zijn zoektocht naar een nieuwe manier van denken over kunst vindt hij aansluiting bij de Brusselse en Antwerpse avant-garde en kijkt hij reikhalzend naar de ontwikkelingen in het buitenland. Verschillende kunstdisciplines, zoals schilderkunst, beeldhouwkunst, architectuur, meubelontwerp, grafische vormgeving en muziek, wil hij niet langer los van elkaar benaderen, maar ze samenbundelen zodat ze elkaar versterken. Deze ideeën zet Victor Servranckx om in de praktijk. Hij is schilder en beeldhouwer, maar hij ontwerpt ook gestileerde bloemen- en dierenmotieven voor een behangpapierfabriek. Bovendien profileert hij zich ook als architect en meubelontwerper. De verwantschap tussen zijn behangmotieven, architecturale ontwerpen en schilderijen is heel treffend. Victor Servrancxk verheerlijkt de moderne, industriële samenleving. Zijn fascinatie voor het mechanische en de fabriek gaat zo ver dat hij zijn schilderijen en beelden een neutrale titel en een serienummer geeft (Opus 13 bijvoorbeeld), alsof het gaat om lopendebandwerk. Dat ligt volledig in de lijn van zijn overtuiging om een universele, collectieve kunst te maken gebaseerd op pure, wiskundige principes. In zijn schilderijen en beeldhouwwerken experimenteert hij met heel uiteenlopende stijlen. Soms kiest hij voor veel dynamiek, kleur en beweging in de trant van het Italiaanse futurisme, maar evengoed kiest hij voor serene composities met grote kleurvlakken. In de loop van de jaren wordt zijn kunst strakker en soberder, verwant aan de Nederlandse kunstbeweging De Stijl.