Signe n° 3 , 1962

Jo Delahaut toont ons de sereniteit van een vlak zoals we ze anders nooit zouden opmerken. Met hem ontdekken we ook het spanningsveld tussen de vlakken onderling, de verrassende schoonheid van een hoek of de adembenemende eenvoud van een verticale lijn. Abstractie is voor hem een kwellende zoektocht naar de werkelijkheid. Of eerder naar de zichtbaarheid. Hij wil de wereld met haar ongevormde figuren vatten, ze waarnemen en zien doorheen hun lijnen, tekens en elementaire ritmes. Op die manier wil hij orde scheppen in de chaos van het leven, waarin gevoelens en gedachten regeren, en alles wat aan de controle van het bewustzijn ontsnapt. Na de Tweede Wereldoorlog tracht een aantal kunstenaars de abstractie van de vorige generatie te herdenken. Jo Delahaut is de eerste Belgische kunstenaar van de nieuwe generatie die geometrisch abstract werkt. Samen met onder meer Jean Milo en Léopold Plomteux sticht hij in 1952 de groep Art Abstrait, een gezelschap van geometrisch en lyrisch abstracte kunstenaars die de weergave van de werkelijkheid radicaal vertalen naar louter plastische elementen.