Studie I, Brussel , 1920

Georges Vantongerloo heeft een eigen kleurentheorie bedacht, met aandacht voor spectrumkleuren, nominale tinten, nuances en het in elkaar overvloeien van kleureffecten. Om de verdeling van de kleurvlakken in zijn kunstwerken te bepalen, experimenteert hij ook met complexe wiskundige formules gebaseerd op het vierkant, de cirkel en de gelijkzijdige driehoek. Elementen uit de wiskunde die hij gebruikt om zijn schilderijen samen te stellen zijn bijvoorbeeld functies, varianten en intervallen. Ook de algebra gebruikt hij als hulpmiddel. De titels van de kunstwerken uit die jaren bevatten vaak wiskundige formules en breuken. Door de jaren heen evolueert zijn kunst van een heel strakke constructie naar intuïtie en poëzie. Krullen, spiralen, fijne toetsen en lijnen ontplooien zich in een lichte atmosfeer. Hij zoekt uit hoe hij ongrijpbare, natuurlijke fenomenen kan weergeven, zoals lichtstralen en lichtinval, de aantrekking en afstoting van atomen of het planetaire stelsel. Zijn verwondering gaat naar de schoonheid en de grootsheid die schuilt in de complexiteit van de natuur. Georges Vantongerloo is ook beeldhouwer en maakt architecturale ontwerpen. Dezelfde principes die hij toepast in zijn schilderkunst komen ook terug in zijn sculpturen en ontwerpen.