Früher waren wir auch fur den Frieden , 2002

De titel van het kunstwerk verwijst naar een uitspraak van Jan Hoet in het kader van zijn samenwerking met Sven ’t Jolle voor de 48ste Biennale de Venezia in 1999. Tijdens een discussie over het conflict in Joegaslavië destijds, wuifde Hoet de anti-oorlogsgevoelens van de toen nog jonge kunstenaar Sven ’t Jolle weg met de uitspraak ‘vroeger was ik ook voor de vrede’. In 2002 maakte Sven het sculptuur Backpack (Fruher waren wir auch fur den frieden), een zelfgemaakte trekrugzak uit de jaren 1960 die kan geassocieerd worden met de hippie reizigers uit die tijd. De rugzak is gedecoreerd met allerlei vredessymbolen en anti-oorlogspins met slogans zoals ‘make love, not war’ – populair in de antioorlogsbeweging van de jaren ’60 en ’70 – alsook reproducties van kunstwerken die verwijzen naar Afghanistan en oorlog: een Jasper Johns roosschilderij en een abstract schilderij door Victor Vasarely getiteld ‘Kandahar’. Ook een reproductie van de wijdverspreide foto die de eerste nachtelijke bombardementen van Baghdad toont (gepubliceerd in Flash Art magazine), werd op de rugzak genaaid. Sommige groene tekeningen verschenen in Sven’s schetsboek in die periode met de boodschap ‘Flou pacifique’, verwijzend nar flou artistique. De kleur verwijst ook naar de groene beweging of groene politiek, vanaf de jaren ’70 aanwezig in de westerse wereld. Voorbereidende schetsen van de rugzak waren in Sven’s notitieboek aanwezig naast illustraties van backpackers die tekens voor Kabul in de lucht houden – een duim als universeel gebaar van de lifter. Sven refereert daarmee aan het ‘hippie trail’: het traject van Europa naar West-Azië dat een populaire alternatieve toeristische trektocht was in de jaren ’50 tot ’70. Sommigen van deze hippies vertaalden hun progressief denken later in groene politiek, zoals AGALEV in België. Het was de beslissing van de Duitse groene overheid om de ‘war on terror’, dus de invasie van de US in Afghanistan en Irak na 9/11, te steunen, die Sven tot dit werk heeft laten komen. Het toont de historische context van Sven’s bevraging van de vrede als een ideologie en realiteit, die voor hem een continue motivatie werd in zijn carrière